Of het nu door de zeelucht komt, de
wandelingen die we hier maken of het avondeten, rond 20.00 uur in de avond
bijna altijd de klop van de hamer. Maar flink blijven en het proberen uit te
houden tot 22.00 u J. Het ritme ligt hier sowieso anders;
de restaurants sluiten om 20.00, 21.00 u of soms nog vroeger. Ook de meeste
Mexicanen verdwijnen als de zon achter de kim verdwijnt.
Op een morgen, Wilfried had net gezwommen na
de sun rise, een kabaal van jewelste op het strand. Krijsende meeuwen en andere
vogels, mensen renden over het strand met hun visgerei en vissers spoeden zich
naar hun boten om zee te steken. Dan hoorden wij ook een enorm geruis en er
voltrok zich voor onze ogen een enorm spektakel. Naar beneden rennen naar het
strand en vlak voor onze neus springen er honderden vissen op, een gekrioel van
jewelste. 
Pelikanen bleven maar duiken in de bowl (of Fish), meeuwen en
fregatvogels pikten de vis uit het water. De vissers meer geïnteresseerd in de
vis die de sardientjes opjaagden natuurlijk. The big ones en inderdaad,
verschillende toro’s en zelfs een kleine tuna gevangen.
De bowl (klik om de video te zien)
De toro bestaat uit
rood vlees en wordt meestal gebruikt om ceviche te maken, een
visgerecht met rauwe vis. Is echt een bizar gezicht, de zee kolkte echt van de
hoeveelheden sardines en het strand een al bedrijvigheid van schreeuwende
mensen die van de ene kant naar de andere liepen, de bowl volgend. Na afloop
lag het hele strand voor het hotel vol met vis, en de fregatvogels, meesters in
het oppikken zonder de grond te raken, deden zich hieraan te goed.
Op het einde van de baai, waar de rivier in de
oceaan komt, zijn er drukke werkzaamheden gaande. Jaarlijks is dit riviertje
een bron van ergernis voor de Mexicanen, omdat het hele dorp onderloopt bij de hevige regenbuien in het regenseizoen. De oplossing zou een versterkt en verbreed kanaal moeten zijn. De oevers van de rivier waren vorig jaar nog de verblijfplaats van verschillende soorten vogels en inguanas, eens kijken wat er nu nog zit.
Het is al warm en dus op pad, in de verte
bulldozer die de geul probeert vrij te maken want die slipt natuurlijk altijd
dicht door de getijen en…. dat zal ook wel zo blijven. Vooraleer aan de brug te
komen over het riviertje, een dode platte vis, een stingray die aangespoeld is.
Toch wat dichter, maar ook voorzichtig kijken, en het dier blijkt nog te
leven…Alleen hoe krijgen we het terug in het water zonder een steek te krijgen
als dank???? Gelukkig staan er op deze free beach altijd campers en na wat over
en weer gepalaver komt er een aandraven met een schop. Het beestje wordt
voorzichtig opgeschept en daar gaat het dan terug, een leven gered :).
Over het brugje zien we de volle werkzaamheden
aan het kanaal. Ingrijpend, veel bomen gekapt, weinig vogels en geen inguanas.
Anderzijds, chapeau voor het harde labeur (klik op link) van de mensen daar. Veel handenarbeid,
de metalen manden worden gevlochten, op de plaats aangebracht en vervolgens met
de hand gevuld, of muren gemaakt door stenen (en geen kleintjes) manueel op te
stapelen….pfffff en dit bij deze temperaturen.
Langs de weg zie je de kleine huisjes van de
Mexicanen en indianen elk voorzien van de beschermengele :).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten