The day after

De kamer was dus geserveerd en dat was het belangrijkste. Dus de koffers naar boven slepen bij 30 graden en dan maar eens uitpakken en aangepaste kledij aantrekken. Is toch even wennen, want is hier toch nog een 10 graden warmer dan in Mexico City en airco in bus, dus het overvalt een beetje…… maar niet te klagen he, want was de bedoeling om de winter in Europa even te ontsnappen.

De badkamer opnieuw ingericht door een waterschade, dus nieuwe vloer, tegels, allemaal mooi…… maar geen spiegel, geen lamp boven de spiegel en geen douchegordijn. Maar goed je kan niet alles willen op een eerste dag in Mexico. Het is nu eenmaal Mexico J. Bij het naar beneden lopen even gemeld aan Israel, de manager en no problema, komt in orde….. Vervolgens snel even naar winkeltje om de hoek om eerste spulletjes te kopen, zout, peper, koffie, melk, cola, bier en de lokale drank, de centanario (tequila).

Tegen 18.30, het wordt hier dan al donker, maar even douchen vooraleer naar Tito te gaan om een hapje te eten. Het zeer warme water is hier geen probleem, dus altijd koud toevoegen. De clou van het warme water ligt natuurlijk elders J. Na toiletgebruik spoel je natuurlijk door en bleek plotseling dat het water van wc om door te spoelen zeeeeer warm was…. en dat kan natuurlijk bepaalde gevolgen hebben die niet aangenaam zijn. De verbeelding van de lezer moet het proces en de rest maar invullen hahahaha. Inderdaad de warmwaterleiding bij de verbouwing van de badkamer aangesloten op het warme water. Dus terug maar naar manager om leuke nieuws te melden. Zijn mond valt open, gaat meer naar boven en was meer dan duidelijk, de handen kon je maar net op waterreservoir leggen. Dus daar zijn ze maar onmiddellijk aan begonnen.

Dus dan maar op naar Tito om een hapje te eten en op tijd in bed, want reis en toestanden hingen toch wat in de kleren. Komen bij Tito’s binnen, eerst een gil van de dochter des huizes “abuela” of oma in richting van Marian (de historiek staat in de blog van vorig jaar). Vervolgens een tweede schreeuw “ hallo Marianne, da seit Ihr Ja”. Nou Duits hoor je hier bijna nooit; en inderdaad daar zaten Ray en Astrid, zijn Duitse vrouw, die Marian vorig jaar had ontmoet en waar ze, Sidney en Marian, veel mee zijn opgetrokken (http://melaque2016-2017.blogspot.mx/2017/03/boottocht-boten-en-kanalen.html). Die zaten hier natuurlijk niet voor niets…. en wisten dat Tito de eerste stop zou zijn. Tja het werd dus een zeer gezellig en vochtig weerzien, langer blijven hangen dan voorzien na de lange reis en….een afspraak gemaakt om volgende dag een party te hebben aan de pool. Dat wordt morgen dus nog meer inkopen doen en het rusten komt de dag nadien wel J.