Sunrise in Melaque

https://www.linkedin.com/in/marion-geurts-994990b3/

Gewoel en gekrioel op strand en zee

Of het nu door de zeelucht komt, de wandelingen die we hier maken of het avondeten, rond 20.00 uur in de avond bijna altijd de klop van de hamer. Maar flink blijven en het proberen uit te houden tot 22.00 u J. Het ritme ligt hier sowieso anders; de restaurants sluiten om 20.00, 21.00 u of soms nog vroeger. Ook de meeste Mexicanen verdwijnen als de zon achter de kim verdwijnt.

Op een morgen, Wilfried had net gezwommen na de sun rise, een kabaal van jewelste op het strand. Krijsende meeuwen en andere vogels, mensen renden over het strand met hun visgerei en vissers spoeden zich naar hun boten om zee te steken. Dan hoorden wij ook een enorm geruis en er voltrok zich voor onze ogen een enorm spektakel. Naar beneden rennen naar het strand en vlak voor onze neus springen er honderden vissen op, een gekrioel van jewelste.   

Pelikanen bleven maar duiken in de bowl (of Fish), meeuwen en fregatvogels pikten de vis uit het water. De vissers meer geïnteresseerd in de vis die de sardientjes opjaagden natuurlijk. The big ones en inderdaad, verschillende toro’s en zelfs een kleine tuna gevangen.

De bowl (klik om de video te zien)

De toro bestaat uit rood vlees en wordt meestal gebruikt om ceviche te maken, een visgerecht met rauwe vis. Is echt een bizar gezicht, de zee kolkte echt van de hoeveelheden sardines en het strand een al bedrijvigheid van schreeuwende mensen die van de ene kant naar de andere liepen, de bowl volgend. Na afloop lag het hele strand voor het hotel vol met vis, en de fregatvogels, meesters in het oppikken zonder de grond te raken, deden zich hieraan te goed.

Op het einde van de baai, waar de rivier in de oceaan komt, zijn er drukke werkzaamheden gaande. Jaarlijks is dit riviertje een bron van ergernis voor de Mexicanen, omdat het hele dorp onderloopt bij de hevige regenbuien in het regenseizoen. De oplossing zou een versterkt en verbreed kanaal moeten zijn. De oevers van de rivier waren vorig jaar nog de verblijfplaats van verschillende soorten vogels en inguanas, eens kijken wat er nu nog zit.

Het is al warm en dus op pad, in de verte bulldozer die de geul probeert vrij te maken want die slipt natuurlijk altijd dicht door de getijen en…. dat zal ook wel zo blijven. Vooraleer aan de brug te komen over het riviertje, een dode platte vis, een stingray die aangespoeld is. Toch wat dichter, maar ook voorzichtig kijken, en het dier blijkt nog te leven…Alleen hoe krijgen we het terug in het water zonder een steek te krijgen als dank???? Gelukkig staan er op deze free beach altijd campers en na wat over en weer gepalaver komt er een aandraven met een schop. Het beestje wordt voorzichtig opgeschept en daar gaat het dan terug, een leven gered :).

Over het brugje zien we de volle werkzaamheden aan het kanaal. Ingrijpend, veel bomen gekapt, weinig vogels en geen inguanas. Anderzijds, chapeau voor het harde labeur (klik op link) van de mensen daar. Veel handenarbeid, de metalen manden worden gevlochten, op de plaats aangebracht en vervolgens met de hand gevuld, of muren gemaakt door stenen (en geen kleintjes) manueel op te stapelen….pfffff en dit bij deze temperaturen.

Langs de weg zie je de kleine huisjes van de Mexicanen en indianen elk voorzien van de beschermengele :).

Verkennen van het bekende :)

De volgende dag even sleutelen aan de verschillende modems, maar de nada qua snelheid van het internet…… ook niet verwonderlijk als iedereen, inclusief personeelsleden de hele dag youtube filmpjes bekijken. Dus op dat gebied maar roeien met de riemen die we hebben.

Doorheen de palapa maar even naar het strand en een eerste duik in het warme pacific water en Pedro die in de vroegte het strand kunstzinnig bewerkt. . Altijd een unieke belevenis, de opspringende visjes, die dus gejaagd worden door de grotere torro’s of tuna, pelikanen die in duikvlucht de buit proberen binnen te halen en de fregatvogels en meeuwen die vooral van elkaars buit proberen in te pikken. Daarnaast de vissers die met eenvoudige netten of handvisgerei hun deel van de koek proberen te versieren en soms hebben ze geluk zoals Pedro die een flinke Torro aan de haak had.

Eerst ontbijten aan de overkant bij la Serinita en vervolgens langs het strand richting centrum op nog wat meer inkopen te doen in Hawaï en in de happy Cow (de plaatselijke slager). Oude bekenden komen voorbij en dus overal even praten en de zon die steeds harder op de cabeza begint te schijnen. Marian schijnt wel iedereen te kennen, of eerder omgekeerd, wel bekend maar niet meer weten wie :).

Ook bekende venters, indianen en anderen komen voorbij en prijzen hun waren aan. Aan de kleur zien ze dat we pas zijn  aangekomen en dus mogelijke klanten natuurlijk :).

In centrum zijn er zaakjes verdwenen, andere bijgekomen of liggen nu op een andere plek. Het is altijd even zoeken, maar uiteindelijk komt alles wel terecht.

De eerste dagen vooral uitgerust, gezwommen om af te koelen en in de avond lekker op het balkon met een goed boek en aangepast drankje J. En hoe het met deze temperaturen te verklaren is, toch bijna altijd een verkoudheid de eerste dagen en de bekende maag- en darmproblemen :). Maar goed, met de goede medicatie van Lisa en Thomas was dat snel opgelost.

The day after

De kamer was dus geserveerd en dat was het belangrijkste. Dus de koffers naar boven slepen bij 30 graden en dan maar eens uitpakken en aangepaste kledij aantrekken. Is toch even wennen, want is hier toch nog een 10 graden warmer dan in Mexico City en airco in bus, dus het overvalt een beetje…… maar niet te klagen he, want was de bedoeling om de winter in Europa even te ontsnappen.

De badkamer opnieuw ingericht door een waterschade, dus nieuwe vloer, tegels, allemaal mooi…… maar geen spiegel, geen lamp boven de spiegel en geen douchegordijn. Maar goed je kan niet alles willen op een eerste dag in Mexico. Het is nu eenmaal Mexico J. Bij het naar beneden lopen even gemeld aan Israel, de manager en no problema, komt in orde….. Vervolgens snel even naar winkeltje om de hoek om eerste spulletjes te kopen, zout, peper, koffie, melk, cola, bier en de lokale drank, de centanario (tequila).

Tegen 18.30, het wordt hier dan al donker, maar even douchen vooraleer naar Tito te gaan om een hapje te eten. Het zeer warme water is hier geen probleem, dus altijd koud toevoegen. De clou van het warme water ligt natuurlijk elders J. Na toiletgebruik spoel je natuurlijk door en bleek plotseling dat het water van wc om door te spoelen zeeeeer warm was…. en dat kan natuurlijk bepaalde gevolgen hebben die niet aangenaam zijn. De verbeelding van de lezer moet het proces en de rest maar invullen hahahaha. Inderdaad de warmwaterleiding bij de verbouwing van de badkamer aangesloten op het warme water. Dus terug maar naar manager om leuke nieuws te melden. Zijn mond valt open, gaat meer naar boven en was meer dan duidelijk, de handen kon je maar net op waterreservoir leggen. Dus daar zijn ze maar onmiddellijk aan begonnen.

Dus dan maar op naar Tito om een hapje te eten en op tijd in bed, want reis en toestanden hingen toch wat in de kleren. Komen bij Tito’s binnen, eerst een gil van de dochter des huizes “abuela” of oma in richting van Marian (de historiek staat in de blog van vorig jaar). Vervolgens een tweede schreeuw “ hallo Marianne, da seit Ihr Ja”. Nou Duits hoor je hier bijna nooit; en inderdaad daar zaten Ray en Astrid, zijn Duitse vrouw, die Marian vorig jaar had ontmoet en waar ze, Sidney en Marian, veel mee zijn opgetrokken (http://melaque2016-2017.blogspot.mx/2017/03/boottocht-boten-en-kanalen.html). Die zaten hier natuurlijk niet voor niets…. en wisten dat Tito de eerste stop zou zijn. Tja het werd dus een zeer gezellig en vochtig weerzien, langer blijven hangen dan voorzien na de lange reis en….een afspraak gemaakt om volgende dag een party te hebben aan de pool. Dat wordt morgen dus nog meer inkopen doen en het rusten komt de dag nadien wel J.